شعر فارسی آیات غمزه

تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

فرناز بنی شفیع — Thu, 30 Apr 2015 04:21:00 GMT

قفس تا کی بماند در گمان این کبوترها؟
قفس را پاک کن از ازدحام سرد باورها

ببین! زخم تبر مانده ست بر پیشانی جنگل
و پشت هر کسی را می درد کابوس خنجرها

چه بارانی؟ که می بارد نمک بر زخم این کوچه
چه مهمانی؟ نمی کوبد کسی بر کوبه ی درها

درختان تا ابد میراث دار یادگاری ها
ولی ردّی ندارد از تو دیگر روح دفترها

دل تقویم ها پوسید از آدینه ها غربت
تن سجاده ها می لرزد از الله اکبرها

می آید مرد در باران، می آید آسمان بر دوش
تو تعبیر همان مردی که از سمت صنوبرها ـ

می آید با پرستوها می آید لانه می سازد
به پیشش سارها، گنجشک ها، آری! کبوترها

می آید مرد در باران، تو تعبیر همان مردی
که می آیی از اقیانوس از آن سوی بندرها

پ ن: یک بیت از شعر حذف شده

فرناز بنی شفیع — Wed, 15 Oct 2014 03:31:00 GMT

درخت های جوان رفته رفته پیر شدند
بهار سبز نبود از بهار سیر شدند

پس از وزیدن بادی که بوی طاعون داشت
تمام باغچه هامان پر از کویر شدند

صدای بال کبوتر چرا نمی آید
پرنده ها نکند در قفس اسیر شدند؟!

سکوت کل جهان را فرا گرفت انگار
فرشته ها همه غمگین و گوشه گیر شدند

گرفت آه خدا ابرهایمان را، آه!
و خوان نعمتشان بسته شد فقیر شدند

چه روزها که به شلاق شب کبود نشد
چه لحظه های قشنگی که «زود دیر شدند»

فرناز بنی شفیع — Thu, 11 Sep 2014 05:59:00 GMT

دل به دریا می زند امشب هیاهو می کند
باد رازی را که در دل داشتی رو می کند

باد شاعر می شود مانند من، مثل خودت
هی غزل می آفریند، شعر هو هو می کند

راستی! این سرکش مغرور دیروزیت نیست
او که قلبش را برایت آب و جارو می کند

چشم هایت آسمان در آسمان نیلی اش
بادبادک های من را ماجراجو می کند

بادبادک های من را باد با خود می برد
می برد با هرچه باداباد هم سو می کند

آخر این شاهنامه کاش خوش باشد که باز
یک نفر دارد هوای نوش دارو می کند

دل به دریا می زنم امشب تو دریا می شوی
باد، رازی را که در دل داشتم رو می کند

_............

_{با حذف یک بیت}